در صورتی که بازیکنان به حرفه‌ی خویش مسلط باشد هیجان می‌تواند باعث بهبودد عملکرد وی شود.

هیجان از جمله انگیزه‌هایی است که به انسان انرژی مضاعف می‌دهد و می‌تواان آن را به گونه‌ای مطلوب در جهت رسیدن به اهداف هدایت کرد.

هیجان حد مطلوب دارد و تا اندازه‌ای مفید و انرژی‌زا است که بازیکن بر حرفه ی خویش مسلط باشد و در این صورت هیجان باعث می‌شود عملکرد بهتری داشته و توانایی خودد را بهتر نمایش دهد اما در مقابل اگر فرد به کار خود مسلط نبوده و حرفه‌ای نباشد هیجان باعث می‌شود نتواند عملکرد خوبی داشته و کار خود را به مراتب بدتر انجام می‌دهد.

  انسان هیجانی کمبود انرژی ندارد اما معمولا نمی‌تواند آن را به درستی تحت کنترل خود درآورد.شخصی که نتواند هیجان خود را کنترل کند مانند اتومبیلی است که ترمز آن بریده است و مشخص نیست سر از کجا درمی‌آورد و به چه سرنوشتی دچار خواهد شد.

  هیجان انسان را از بی‌حوصلگی، خمودگی و سستی رها کرده و او را برای رسیدن به هدف تشویق می‌کند،  هیجان باید در اندازه‌ای باشد که اختلالی در نظم فکری به وجود نیاورده و بازیکن را از اهداف درست و منطقی خود دور نکند.

یک فوتبالیست باید مکانیزم‌های کنترل هیجان را بداند و به درستی از آن در مواقع درست به خوبی استفاده کند.

  امروزه هوش هیجانی به معنای توانایی استفاده از هیجان است که اولین عامل آن خودآگاهی به معنای شناخت انسان از ضعف‌ها و توانایی‌های خود است و این‌که بداند از چه کارهایی برمی‌آید و چه کارهایی را نمی‌تواند انجام دهد.

  شخص باید توانایی کنترل خشم، نفرت، کینه و حسادت نسبت به دیگران را داشته و بر آنها مسلط باشد و اگر کسی از او تعریف کرد به درستی بداند که شخص تعریف‌کننده چه هدفی دارد و به دنبال چیست.

  آگاهی اجتماعی به معنای آگاهی به احوال اطرافیان و جامعه و هم‌چنین مدیریت رابطه و توانمندی در ارتباط درست با دیگران به گونه‌ای که نه به کسی زور بگوید و نه اجازه بدهد که مورد سوءاستفاده دیگران واقع شود را از جمله عوامل کنترل هیجان است و  هوش هیجانی با تقویت هیجان‌ها برخلاف هوش شناختی قابل افزایش است.

پنالتی جریمه ای برای نوعی قانون شكنی است كه بر طبق آن برای لحظاتی ورزش گروهی فوتبال به ورزش انفرادی تبدیل می شود. لحظاتی از رویارویی حداقل ده تماشگر از هر دو طرف . پنالتی معمولا با اعتراض همراه است اما رویا و امید خلق می كند و نهایتا ثمره ان شادی برای یك طرف و افسوس برای طرف دیگر است. در جریان پنالتی زدن دو بازیكن با هدف فریب و شكست یكدیگر بطور مستقیم رودروقرار می گیرند. تمام امتیازها به نفع كسی است كه ضربه را می زند و دیگری وظیفه اش مهار توپ است و امتیازی برای از دست دادن ندارد. یك پنالتی كه با قدرت و هدف گیری كامل زده شود غیر قابل مهار است.

مهمترین نكاتی كه دروازه بان باید بدان توجه داشته باشد

1 ـ دروازه بان باید به زانوی پای تكیه گاه پنالتی زن دقت كند چرا كه از این طریق می توان مسیر توپ را حدس زد.

2 ـ فشار روانی : بازیكنی كه پنالتی می زند احساس مسئولیتی سنگین و در عین حال ترس از اشتباه را در خود دارد.

3 ـ حداكثر خودداری : دروازه بان نباید تا آخرین لحظه ممكن حركت كند تا عامل ایجاد تردید و اشتباه حریف شود.

4 ـ دقت به نگاه پنالتی زن : اگر پنالتی زن تنها به یك سوی دروازه خیره شده است به احتمال بسیار زیاد در جهت مخالف آن ضربه خواهد زد.

5 ـ شناخت از حریف : این امر كمك می كند تا دروازه بان با چگونگی شیوه پنالتی زدن بازیكن مقابل آشنا و امكان بیشتری برای مهار توپ داشته باشد.

6 ـ فریب : یكی از حقه هایی كه برخی دروازه بانها از آن استفاده می كنند آن است كه اندكی مایل به یك سمت دروازه می ایستند. پنالتی زن با مشاهده فضای باز در طرف دیگر معمولا به همان سمت شلیك می كند و درواز ه بان نیز آمادگی بیشتری دارد.

در دفاع منطقه ای بازیکنان برای محافظت از محوطه مخصوصی از زمین تعیین می گردند.آنها مسئول مارک کردن هر بازیکنی که وارد منطقه تعیین شده هستند می باشند. به خاطر داشته باشید که منطقه ها کنار یکدیگر هستند.
برتری های دفاع منطقه ای
* بازیکنان برای محافظت از فضاهای حیاتی تعیین می شوند. مسئولیت محافظت از فضای پنالتی به مدافعین متعدد می توان واگذار کرد.
* در دفاع منطقه ای مدافعین اکثرا به توپ مربوط می شوند تا به تعقیب حمله کننده در منطقه یا اطراف زمین
* برای بازی در زمین های نسبتا کوچک دفاع منطقه ای سودمندتر است
* در زمین های کوچک کمتر پیش می آید که فضائی بدون پوشش باقی بماند.همانطور که فضای زمین کاهش می یابد , فضای پوششی مدافعان نیز گرایش بیشتری به تداخل دارد.
* کاربرد دفاع منطقه ای هنگام داشتن بازیکنان غیر آماده نسبتا می تواند سودمندباشد زیرا در دفاع منطقه ای آنها مسئول محوطه های خود هستندو بر ای تعقیب یک بازیکن حمله آماده از نظر بدنی در سراسر زمین مسئولیت ندارند.
* دفاع منطقه ای با تاکتیک های انفرادی دفاع در کشاندن حمله کننده ها به طرف خط طولی , پوشش , حمایت , سوئیچینگ , پوشش قطری , تغییر جهت به طرف توپ , به هم پیوستن , اضافه بودن از نظر تعداد و قیفی شدن همراه و سازگار است.
* در مقایسه با دفاع نفر به نفر , برای ایجاد تغییر از وضعیت حمله به دفاع , کاربرد دفاع منطقه ای بسیار آسان تر است. در دفاع منطقه ای بازیکنان محل تعیین شده مناطق خودشان را می شناسند.
* بازیکنان در هنگام استفاده از دفاع منطقه ای احتمال شرکت بیشتری در حمله دارند.
* دفاع منطقه ای یک دفاع متعادل است
* در آغاز , یادگیری دفاع منطقه ای برای بازیکنان ساده تر است.
معایب دفاع منطقه ای
* وقتی بازیکنان دفاع منطقه ای را اجرا می کنند انگیزه کمتری به مراقبت و توجه از خود نشان می دهند.زیرا ارتباط آنها با هر بازیکن حمله ای است که وارد منطقه ان می شود و نه مبارزه شخصی با مارک کردن نفر به نفر
* از دیدگاه مربی بهم ریختگی در دفاع منطقه ای و اصلاحات آن بسیار مشکل است و دیده شده که ایجاد تغییرات مناسب در دفاع نفر به نفر نیز دارای اشکالاتی است. اشتباهات فردی در دفاع منطقه ای ممکن است خیلی ساده پوشیده بماند.
* دفاع منطقه ای فرصت می دهد تا حمله کننده حرکات آزادانه بیشتری نسبت به دفاع نفر به نفر داشته باشد.

دفاع منطقه ای

* موقعیت بازیكن و جهت گیری او بستگی به موقعیت توپ دارد

* تیم مدافع بازیكنان بیشتری اطراف توپ دارد و باعث می شود پرسینگ به راحتی انجام شده و راه حل مناسبی انتخاب شود

* پس از اینكه تیم مدافع مالكیت توپ را بدست آورد مالكیت آن را حفظ می كنند زیرا به صورت گروهی و فشرده كنار هم هستند و می توانند به خوبی به توزیع آن در مناطق مختلف بپردازند

* امكان تغییر جا برای حریف گیرها مستلزم عكس العمل سریع و زمانی برای تنظیم دوباره است

* برای تیم مدافع به هم ریختن بازی حریف و كاهش سرعت بازی راحت تر است

* دفاع منطقه ای نیاز به مسئولیت پذیری گروهی ، فداركاری و تمركز بسیار دارد

* این نوع بازی باعث رشد خلاقیت ها ، اطمینان و سهولت در انتقال به وضعیت دیگر می شود

* امنیت بیشتری برای كل تیم به عنوان یك واحد به همراه می آورد

* اجازه می دهد كه تیم با تركیب خطی با راحتی بیشتری بازی كند و شرایط استفاده از تله آفساید و پرسینگ را فراهم می كند

* دفاع منطقه ای نیاز به قدرت بالا در بخشی از تیم به عنوان یك گروه دارد.

دفاع فردی

* موقعیت بازیكن و جایگیری او بستگی به مكان حریف مستقیم دارد

* ابتكار عمل در دست حریف است

* تماس و ارتباط بین خطوط به سختی برقرار می شود

* فشردگی كمتر ، فاصله بیشتر و شانس تیمی كمتر باعث می شود حریف فضای بیشتری را تصاحب كرده و بتواند در عرض و عمق به راحتی بازی كند

* رفتار بازیكنان غیر تیمی و بیشتری انفرادی است

* این نوع بازی نیاز به ارتباط ، شجاعت ، نبرد تن به تن و مسئولیت پذیری فردی دارد

* دفاع فردی همچنین دربرگیرنده ریسك و پذیرش خطر زیادی است

* استفاده از تله آفساید پرسینگ را محدود می سازد

* دفاع فردی نیاز بسیار به توانمندیهای فردی بازیكنان دارد

در طراحی تاکتیک ها و طرحهای بازی هماهنگ به جنبه های زیر توجه می شود:

* بازیکن صاحب توپ و  توانائیهای او

* حرکات بازیکنان بدون توپ اعم از تیم خودی و یا حریف

* توانائیهای بازیکنی که وظیفه دریافت توپ را دارد

- با تمرین تاکتیک های تیمی و طرحهای هماهنگ در واقع وضعیتهای بسیار مشابه به فوتبال حقیقی و مسابقه ها را مرور می کنیم.در این طرحها باید برای جنبه های هجومی و دفاعی برنامه ریزی کرد و بازیکن مجاز است از هرگونه سطح تماس استفاده کند.

تمرین طرحها و تاکتیک های تیمی 5 بخش را شامل می شود.

1 ـ مربی طرح بازی را ؛ برای بازیکنان تشریح می کند

2 ـ مربی حرکت هر کدام از بازیکنان را عملا نشان می دهد

3 ـ بازیکنان بدون حضور حریف طرح را اجرا می کنند

4 ـ بازیکنان طرح و تاکتیک تیمی را  مقابل تیم رقیب تمرین می کنند

5 ـ مربی اشتباهات احتمالی را اصلاح می کند

اساس تمرین طرحها و تاکتیک های تیمی را این موارد در بر می گیرد.

1 ـ در یک طرح تیمی می توان از یک حرکت دفاعی به عنوان اقدام اولیه بهره جست اما هیچگاه نباید برنامه خود را با هدف دفاعی طراحی کنیم.

2 ـ عمل حریف فرضی را که به حرکت دفاعی تیم منجر می شود به گونه های مختلف می توان در نظر گرفت.

3 ـ عمل پاس دادن تنها حرکتی است که به طور مکرر در تمرینها تکرار می شوند اما چگونگی آن در شروع و پایان طرح متنوع است.

4 ـ حرکات تکنیکی که در قالب یک طرح اجراء می شود معمولا بین 4 تا 10 حرکت است.

5 ـ طرحها را می توان با گروههای 2 تا 5 نفره تمرین کرد اما در هر حال باید با انجام رقابت بین دو تیم کامل انها را به اجرا در آورد.

6 ـ بازیکن را باید در انتخاب سطح تماس با توپ برای یافتن راه حل منطقی در اجرای یک عمل تاکتیکی آزاد گذاشت.

7 ـ مربی باید در پاسخ به  مسایلی که بازیکنان طرح می کنند مهارت های فنی مناسب تعیین کنند.

8 ـ در جریان یک طرح و تاکتیک تیمی یک بازیکن می تواند اعمال و وظایف گوناگونی انجام دهد.

9 ـ هدف نهائی هر طرح دستیابی به گل است.

10 ـ در طراحی بازی به اینکه چه کسی صاحب توپ است حرکتهای سایر بازیکنان و مناسب ترین تکنیک برای ارسال و دریافت توپ باید توجه داشت.

11 ـ وجود رقیب برای حقیقی بودن نحوه اجرای طرحها ضروری است.

12 ـ در اجرای طرحها و تاکتیک ها اعمال تعیین شده باید به گونه ای کاربردی و با حداکثر نشاط صورت گیرد و تغییرات تاکتیکی و حرکات بازیکنان با چالاکی انجام پذیرد.

گمراه کردن حریف گیر : عملی که باعث می شود با استفاده از دویدن ؛ پیدا کردن فضا، دویدن فریبنده برای دریافت توپ ، از یک بازیکن حریف فرار کنیم یا عبور کنیم

همگی به بیرون برای حمله : یک بخش پویا و با تحرک حمله ای است که در برگیرنده این است که بازیکنان به بازی عرض می دهند تا از این راه بتوانند فضای لازم برای حمله را به وجود آورند ( هم در عرض و هم در یک سوم زمین حریف )

حرکت بدون توپ : ایجاد و خلق فضا برای هم تیمی ها با استفاده از دویدن به فضا ، دویدن های فریبنده و غیره

بازی مثلثی : بازی که 3 نفر در آن درگیر هستند ؛ جائیکه 2 نفر به صورت خودکار از فرد صاحب توپ حمایت می کنند و این حمایت در فضای پشت و جلوی او صورت می پذیرد

بازی حفظ توپ : حفظ و نگهداری توپ با استفاده از بازی کردن با توپ از جناح راست به چپ و سپس توپ را به عقب آوردن

تغییر ضرب آهنگ : شتاب دادن یا آهسته و کنند کردن بازی ( حرکات و تغییرات توپ ) با استفاده از مجموعه اعمال تاکتیکی یا کارهای تکنیکی و غیره

تعویض بازی : عوض کردن و تغییر دادن محل بازی با استفاده از پاس بلند به بخش دیگر زمین ، مخالف جائیکه بازی قبلا در آن جریان داشته

بردن بازی به زمین حریف : بازیکن که توپ را در اختیار دارد به سمت حریف حرکت می کند و آن ها را وسوسه می کند که روی تکل بزنند و او سپس حریف را با پاس دادن و یا دریبل کردن از سر راه بر می دارد.

بازی حمایتی : عمل پشتیبانی کردن از حمل کننده توپ برای ایجاد یک گزینه انتخاب برای او

تعویض جا : تعویض جا یا مناطق با دیگر بازیکنان

دویدن یا فرارهای فریبنده و تله ای : دویدن به یک فضا در محوطه مدافعین اما بدون هیچگونه قصدی برای دریافت تئپ ( بدین وسیله یک فضای خوب برای هم تیمی خود خلق کرده اید )

دویدن اورلپ : به وجود آوردن برتری عددی در کناره ها که هم تیمی شما در آن منطقه مالکیت توپ را در اختیار دارد ( به وجود آوردن وضعیت 2 مقابل 1 )

بازیکن محوری : بازیکن که اغلب وقتی توپ را دریافت می کند پشتش به دروازه است و او پس از ان باید توپ را برای استفاده مهاجمان مهیا و آماده کند

دستیابی به مهارتهای شناخته پیشرفته بازیکن را مطمئن می سازد که دستیابی به توانائی تاکتیکی بهتر وی را قادر می سازد که در مقابل اتفاقاتی که در مسابقه رخ می دهد واکنش سریع و درست داشته باشد. آموزش پیش از هر چیز وسیله ای است برای افزایش تجربیات و راهی است برای بازیکن تا بتواند دانش واقعی عمیق و جدید در مورد بازی  را از راه کار بر روی موقعیت های مختلف بازی که حس واکنش و تیز هوشی او را افزایش می دهد به دست آورد. افزون بر موارد فوق تاکتیک و وضعیت های آموزشی تکنیکی / تاکتیکی که در طول دوره تمرینات بر روی آنها کار می شود باید این اجازه را به بازیکن بدهند که مهارتهای شناختی خود را تحقق بخشد.مربیانی که مایلند اهمیت زیادی به فرایندهای شناختی به ویژه ادراک و پیش بینی در آموزش خود بدهند باید نسبت به اتفاقاتی که در محل مسابقه رخ می دهد کاملا آگاه باشند. به همین دلیل آنها باید به خوبی بدانند نیاز است چه چیزی در لحظه به وسیله بازیکن درک شود. در نتیجه اطمینان از اینکه آنها به دنبال کسب چه چیزی از کارکرد بازیکنان هستند امکان پذیر است.
این نکته بسیار مهم است که مربی بداند چگونه توجه بازیکن را به سمت عواملی متوجه کند که اطلاعات مورد نیاز آنها را آماده کند.با آشنا کردن بازیکن به این اطلاعات وی این داده ها را شرح می دهد و بر اساس آن عمل می کند . اغلب یافته های شخصی بازیکن بسیار مفیدتر از توضیحاتی است که مربی در اختیار بازیکن قرار می دهد.
بازیهای تمرینی دشوار ؛ بازیهای تمرینی با راه کارها و موضوعات ویژه، بازی های تمرینی هدایت شده و کار بر روی وضعیت های تکنیکی و تاکتیکی از اشکال مختلف آموزش های کاربردی هستندکه برای پیشرفت مهارتهای شناختی مورد استفاده قرار می گیرند.
سن سطح تکنیکی ، سطح یادگیری و تجربیات بازیکن ملاک هایی هستند که لازم است در پرورش مهارتهای شناختی مورد توجه قرار گیرند.
این مهارتها می توانند از سن خیلی پایین پرورش یابند به ویژه با بازی هایی که نوجوانان به صورت گروهی انجام می دهند
یک بازیکن ممکن است از هوش تاکتیکی بالائی برخوردار باشد اما در نتیجه کمبودهای تکنیکی و حرکتی ممکن است وی در تلاش برای انجام گزینه درست دچار محدودیت و مشکل شود.

این سوال برای بازیکنان فوتبال  وجود دارد که بین دو نیمه‌ بازی از چه روشی برای بالا‌بردن کارایی و جلوگیری از آسیب‌دیدگی استفاده کنند.

یکی از چالش‌هایی که مربیان بین دو نیمه بازی به آن دچارند، چگونگی بازیابی قوا در این زمان است. این سوال وجود دارد که بازیکنان باید بدن خود را گرم کنند یا در این زمان بدن خود را خنک کنند؟ در بین دو نیمه باید بازیکنان کارایی خود را بالا ببرند، هم‌چنین میزان آسیب‌دیدگی‌ها را نیز کاهش دهند. باید دید دراین زمینه علم چه می‌گوید.

هنگامی که دمای بدن بالا است، چندین تکنیک را می‌توان برای خنک‌کردن بدن به کار برد. این تکنیک‌ها شامل آب درمانی، خنک‌کردن قبل از شروع ورزش و غوطه‌ور شدن در یخ می‌شود. این‌که بازیکنان حرفه‌ای از این تکنیک‌ها استفاده می‌کنند بدین بعنا نیست که این تکنیک‌ها برای بین دو نیمه بازی مناسب هستند.

با توجه به این‌که فوتبال شدت‌های مختلف، موقعیت‌های مختلف و درجه‌های متفاوتی دارد، نیاز این بازیکنان به خنک‌کردن بدن با هم یکسان نیست.

تحقیقاتی که در آمریکا انجام شده است نشان می‌دهد، دمای میانه بدن در فوتبالیست‌ها با میزان فعالیت افراد بالا و پایین می‌رود، 

به طور کلی در فوتبال، دمای بدن افزایش می‌یابد و مقداری که باید در بین دو نیمه بدن را خنک کرد به فاکتورهای زیر بستگی دارد:

- دمای هوای محیط

- موقعیت و درجه بازی

- میزان تغییر شدت تمرین و بازی

- میزان سازگاری با گرمای هوا

- میزان خستگی عضلات (خستگی میزان ورزش را کم می‌کند و دمای بدن را پایین می‌آورد.)

خنک‌کردن بدن در بین دو نیمه می‌تواند مفید باشد، مخصوصا زمانی که دمای هوا بالا است. خنک کردن می‌تواند کمک کند تا بالا‌رفتن دمای بدن به تاخیر بیافتد. بدین ترتیب افراد احساس می‌کنند انرژی بیشتری دارند. هم‌چنین یکی از بیشترین فوایدی که خنک‌کردن بدن در پی دارد این است که بازیکن را آرام می‌کند و باعث می‌شود تمرکز بازیکنان برای گوش‌دادن به صحبت‌های مربی افزایش یابد.

درست است که 60 دقیقه خنک‌کردن بدن در بین دو نیمه که 15 دقیقه است امکان‌پذیر نیست، اما همین مقدار خنک‌کردن بدن نیز می‌تواند کارایی را بالا ببرد.

بیشتر تحقیقات تاثیر خنک‌کردن بدن قبل از بازی را نشان داده‌اند اما تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که 12 دقیقه غوطه‌ور شدن در آب سرد، بین دو نیمه نیز می‌تواند کارایی را بالا ببرد. البته این کار در رختکن امکان‌پذیر نیست، بازیکنان می‌توانند لباس‌های چسبان خود را در بیاورند و از حوله با بسته‌های یخ بر روی شانه‌ها استفاده کنند. قرار‌دادن دست‌ها در آب سرد نیز می‌تواند مفید باشد. در شرایط آسیب‌دیدگی بسیار مفید است که از یخ استفاده شود.

گرم کردن بدن:

تحقیقات مختلف نشان داده است که بیشتر جراحت‌ها در 15 دقیقه آخر بازی ایجاد می‌شوند. اگر مشکل مصدومیت از ناحیه گرم‌نبودن بدن باشد، این جراحت‌ها می‌بایست بیشتر در اوایل بازی ایجاد می‌شد. نتایج این تحقیقات نشان می‌دهد که بهترین کار در بین دو نیمه آرام‌کردن بدن و خنک‌کردن آن است. هنگامی که ورزشکاران وارد زمین بازی می‌شوند، می‌توانند با انجام چند پرش دوباره بدن خود را برای بازی در نیمه‌ی دوم آماده کنند.

یکی از مشکلاتی که برای بازیکنان حرفه‌ای ایجاد می‌شود و حتی ممکن است زندگی حرفه‌ای آنها را تهدید کند، آسیب دیدگی‌ و مصدومیت است. برای پشت سر گذاشتن این مشکل بازیکن باید برنامه‌ریزی داشته باشد.

  راه‌هایی برای بهبودی آسان‌تر وجود دارد . همیشه برگشتن به تمریات پس از آسیب دیدگی‌ آسان نیست. آگاهی از محدودیت و ضعف ایجاد شده باعث کاهش کارایی می‌شود، باید بازگشت به تمرین بعد از آسیب دیدگی‌ برنامه‌ریزی شده باشد تا ناحیه آسیب دیده دوباره برانگیخته نشود.

توصیه‌هایی برای بازگشت به تمرین پس از آسیب دیدگی‌:

1- وضعیت بدنی خود را به آرامی بهبود بخشید: روند بهبودی نیازمند زمان لازم است. بهتر است که کمی زمان صرف بهبودی کامل بکنید تا این که دوباره خیلی زود مصدوم شوید. در این مرحله صبر از همه چیز مهم‌تر است.

2- تمرین را با گرم کردن بدن آغاز کنید: قبل از ورزش حرکات کششی انجام دهید و بدن را گرم کنید. به تدریج این حرکات را انجام دهید و کم‌کم شدت آنها را زیاد کنید.

3- به طور مرتب تمرین کنید: هر چند روز در تمرین‌های پایه‌ای همچون پیاده روی ، دویدن، شنا، دوچرخه‌سواری و اسکیت شرکت کنید. هر تمرینی که از آن لذت می‌برید و آسیب دیدگی‌ را وخیم نمی‌کند انجام دهید. اگر احساس درد شدید و مداوم کردید به پزشک خود مراجعه کنید.

4- تا زمانی که بتوانید زمان و شدت تمرین را افزایش دهید، بدن را آماده کنید:

مهارت‌های  خود را با انجام تمرین‌های مداوم، بالا ببرید تا بتوانید قدرت قبلی خود را به دست آورید، برای مثال: شوت، دربیل، پرتاب و غیره را به طور مداوم تمرین کنید تا زمانی که بدون تمرکز هم بتوانید به خوبی از پس آنها بربیایید.

5- یکی از هم تیمی ها را انتخاب کنید. این فرد باید بتواند با شما تمرین کند و شما را به چالش بکشاند. بر روی شرایط کلی بدن کار کنید و سعی کنید با هم تیمی خود تمرینات رقابتی انجام دهید.

6- به تمرینات خود برگردید: با مشاور سلامتی خود صحبت کنید و محدودیت‌های خود را برای مربی‌تان بازگو کنید. شما ممکن است بتوانید به بعضی تمرین‌های خاص بر گردید، اما شاید تمرین‌های سنگین تر را نتوانید انجام دهید. تمرینات را با شدت کمتر انجام دهید. استراحت بیشتری داشته باشید ، از برخوردهایی که باعث آسیب دیدگی‌ می‌شود جلوگیری کنید. سعی کنید تکنیک‌های خود را دور کنید.

7- به بازی باز گردید: هنگامی که احساس کردید اعتماد به نفس لازم را دارید و تکنیک‌های خود را باز یافته‌اید و نیروی شما بر گرفته است ، می‌توانید به بازی و مسابقه باز گردید.

8- آمادگی ذهنی را فراموش نکنید: آماده سازی ذهن نیز بسیار مهم است. این که چه فکر می‌کنید و چطور از پس آسیب دیدگی‌ خود بر می‌آیید به بهبودی‌تان تاثیر دارد. سعی کنید خود را تصور کنید که سالم و موفق به زندگی حرفه‌ای خود باز می‌گردید.

* توصیه‌ها:

- همیشه با دکتر خود مشورت کنید. مخصوصا اگر از ناحیه سر آسیب دیده باشید این قضیه بسیار مهم است.

- از آسیب دیدگی‌ خود مراقب کنید.

- اگر دیدید که آسیب دیدگی‌ در حال وخیم شدن است یک گام به عقب برگردید و تمرینات را آرام کنید.

- همیشه با مربی خود مشورت کنید تا ببینید کجای کار هستید. مربی خود را در جریان شرایط خود قرار دهید. اگر در جریان نباشد ممکن است از شما کار بیشتری بخواهد.

نتایج تحقیق پژوهشگران ایرانی نشان داده، آسیب دیدگی مچ پا شایع‌ترین مصدومیت در فوتبالیست‌هاست.

بر خلاف آنچه که اغلب تصور می‌شود، در بین فوتبالیست‌ها آسیب دیدگی‌های ناحیه مچ پا بسیار شایع‌تر از پارگی عضله همسترینگ است، هنگامی که فوتبالیست‌ها به آسیب دیدگی‌ ناحیه مچ پا دچار می‌شوند ، راه‌های مختلفی به کار گرفته می‌شود تا از دوباره درگیر شدن با این مشکل جلوگیری شود.

یکی از این راه‌ها انجام ورزش‌های قدرتی است که ماهیچه‌ها و رباط‌ها را قوی‌تر می‌کند و باعث استحکام بیشتر مچ پا می‌شود،‌ راه دیگر قرار دادن کفی‌های طبی در کفش‌هاست که باعث می‌شود پا در موقعیت درستی قرار بگیرد و از آسیب دیدگی‌ جلوگیری شود. انجام ورزش‌های تعادلی و قدرتی باعث می‌شود پا و مچ ساختاری پیدا کنند که بتوانند نیروهای خارجی را تحمل و کنترل کنند.

کدامیک از این راه‌ها، موثرترین راه برای کاهش آسیب دیدگی‌های مچ پاست؟

  بر اساس مطالعاتی که بر روی 80 فوتبالیست که در لیگ بازی می‌کردند و برایشان مشکل آسیب دیدگی‌ مچ پا ایجاد شده بود، هر کدام از آنها در یکی از گروه‌های تمرینی زیر اسم نوشتند که در کل در هر گروه 20 نفر جای گرفتند.

- تمرینات قدرتی

- استفاده از لوازم طبی

- انجام تمرینات تعادلی

- گروه کنترل که تمرینی انجام ندادند.

این فوتبالیست‌ها در تمام فصل تحت نظر بودند. آنها همگی به طور مساوی در خطر مصدومیت بودند، اما کسانی که ورزش‌های تعادلی انجام دادند کمتر به این آسیب دیدگی‌ها دچار شدند. با این وجود، خطر آسیب دیدگی‌ در گروه ورزش‌های استقامتی و گروه استفاده از لوازم طبی نیز کم شد، اما این کاهش به میزان گروه ورزش‌های تعادلی نبود. این تحقیقات نشان می‌دهد که هر سه این راه‌ها برای کاهش خطر آسیب دیدگی‌ مناسب هستند، اما در ورزش‌های تعادلی تاثیر بیشتری در جلوگیری از آسیب دیدگی‌ مچ پا دارند.