محققان دانشگاه کپنهاگن با بررسی افرادی که فشار خون داشتند دریافتند که فوتبال بازی کردن دو بار هفته‌ باعث کاهش فشار خون می‌شود.

  تحقیقاتی که بر روی تعدادی مرد غیر فعال و دارای فشار خون انجام شد، نشان داد که فقط سه ماه فوتبال بازی کردن، دو بار در هفته‌ باعث کاهش فشار خون، ضربان قلب و درصد چربی بدن این افراد می‌شود.

فوتبال بازی کردن به صورت متعادل بر فاکتورهایی که خطر بیماری‌های قلبی – عروقی را افزایش می‌دهند، تاثیر می‌گذارد، برای مثال بیشینه اکسیژن دریافتی، کارایی قلب، قابلیت ارتجاعی سیستم‌ عروقی، فشار خون، کلسترول و چربی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اثر فوتبال بر این فاکتورها بیشتر از تمرینات قدرتی و تقریبا مساوی با دویدن است.

در این تحقیقات گروهی که فوتبال بازی می‌کردند با گروه‌های دیگر ورزشی مقایسه شدند.

مدیر این تحقیقات پیتر کراستراپ از دانشگاه کپنهاگن می‌گوید: فوتبال ورزشی تلفیقی و شدیدتر از نرمش است و فواید زیادی برای سیستم‌ قلبی – عروقی دارد.

طبق تحقیقات فوتبال را می‌توان به عنوان درمان فشار خون بالا تجویز کرد و می‌توان آن را پیشگیری برای بسیاری از بیماری‌های قلبی – عروقی دانست.

هنگامی که کودکان، نوجوانان، بزرگسالان و افراد مسن فوتبال بازی می‌کنند، ضربان قلب آنها بالا می‌رود و حرکات شدیدی مانند دوی سرعت، چرخش ، شوت و تکل انجام می‌دهند. در واقع با فوتبال می‌توان به راحتی تلفیقی از تمرینات هوازی و قدرتی را انجام داد.

محققان معتقدند که نتایج این تحقیق برای میلیون‌ها نفر که از فشار خون رنج می‌برند، مفید است. عدم فعالیت فاکتوری است که بیش از همه باعث بیماری‌های قلبی – عروقی می‌شود. فوتبال می‌تواند فواید دیگری نیز داشته باشد. از جمله این که بر روی عروق تاثیر مثبت می‌گذارد و از سفتی آنها جلوگیری می‌کند.

محققان با بررسی تعدادی از کودکان دانش‌آموز در اسپانیا دریافتند که فوتبال بازی کردن به طور مداوم باعث رشد بهتر کودکان می‌شود.

  طبق تحقیقاتی که در کالج پزشکی ورزشی انجام شده است، فوتبال بازی کردن به طور مرتب و در مدت زمان طولانی باعث پیشرفت سلامت کودکان در حال رشد می‌شود.

نتایج این مطالعات در مجله پزشکی و علم ورزش منتشر شده است، در این تحقیقات تفاوت بین فواید ورزش‌های مداوم و خارج از زمان مدرسه و فواید کلاس‌های تربیت بدنی در مدارس مشخص شده است.

محققان تعدادی از پسران، دانش‌آموز اسپانیایی را به مدت سه سال تحت نظر داشتند.

آن دسته از کودکانی که به طور مداوم و حداقل سه ساعت در هفته‌ فوتبال بازی می‌کردند از آنهایی که فقط هفته‌ای 45 دقیقه‌ در کلاس‌های تربیت بدنی شرکت داشتند، از هم جدا شدند.

محققان قبل و بعد از پروسه تحقیق توانایی‌های ورزشی و فاکتورهای مربوط به سلامتی را در این دو دسته از کودکان اندازه گیری کردند. این فاکتورها عبارت بودند از : توانایی غیر هوازی، سرعت دویدن، قدرت پرش، توانایی هوازی، حجم ماهیچه‌ها و جرم استخوان‌ها، پسرانی که به طور مداوم در این سه سال فوتبال بازی کردند توانایی غیر هوازی‌شان هفت درصد ، حجم عضلات‌شان شش درصد و تراکم استخوان‌هایشان 33 درصد افزایش یافت. در حالی که در گروه دیگر چربی بدن افزایش داشت.

خوزه کالبت، مدیر این تحقیقات می‌گوید: مطالعات دیگر نشان داده‌اند که ورزش‌هایی مانند ژیمناستیک جرم استخوان‌ها را در زمان رشد افزایش می‌دهند، اما این گونه ورزش‌ها نیاز به تجهیزات خاص دارند. بسیاری از کودکان به خصوص پسر بچه‌ها به فوتبال علاقه دارند و از آن لذت می برند. این ورزش هزینه زیادی ندارد و گزینه‌ای مناسب برای کودکان است.

در زمان رشد بافت‌های استخوانی بسیار حساس هستند. فوتبال بر ستون فقرات نیز تاثیر مثبت می‌گذارد. این ورزش در سنین رشد بهترین و بیشترین تاثیر مثبت را دارد. کلاس‌های تربیت بدنی مدارس برای رسیدن به رشد استخوانی کامل در کودکان ناکافی هستند.

تحقیقات انجام شده نشان داده است که حوادث مسابقه فوتبال با احتمال آسیب دیدگی‌ بازیکنان در رابطه است.

تحقیقات انجام شده در آکادمی سالگر نسکا نشان داده است که فوتبالیست‌ها پنج دقیقه‌ بعد از کارت گرفتن یا گل زدن بیشتر در معرض آسیب دیدگی‌ هستند.

همچنین در این مطالعات مشخص شده است که فوتبالیست‌های تیمی که جلو باشد بیشتر آسیب می‌بینند. آکادمی سالگرنسکا با فیفا همکاری می‌کند و محققان آن در این مطالعات آسیب دیدگی‌های سه سال اخیر در جام جهانی را بررسی کرده‌اند. فوتبالیست‌ها در زمان‌های خاصی آسیب می‌بینند و الگوی خاصی برای آسیب دیدگی‌ آنها وجود دارد که از حوادث بازی تاثیر می‌گیرد.

در واقع حوادث بازی بر شرایط روحی و فیزیکی بازیکنان تاثیر می‌گذراند. مطالعاتی که در مجله انگلیس پزشکی ورزشی منتشر شده است نشان داده است که :

- آسیب دیدگی‌ با توجه به این که تیمی در حال برد و باخت است یا هنوز تکلیفش مشخص نشده است، متغیر است. در تیمی که در حال بردن است احتمال آسیب دیدگی‌ بازیکنان بیشتر است.

- این ممکن است بدین دلیل باشد که تیمی که در حال باختن است خشن‌تر بازی می‌کند.

- احتمال آسیب دیدگی‌ در بازیکنان خط حمله بیشتر است.

- رابطه مستقیمی بین ضربه‌های آزاد و آسیب دیدگی‌ها وجود دارد.

- میزان آسیب دیدگی‌ پنج دقیقه‌ بعد از در نظر گرفتن کارت زرد و قرمز بیشتر می‌شود.

جاکو رینان می‌گوید: ممکن است دلیل این که بعد از کارت زرد و قرمز آسیب دیدگی‌ بیشتر می‌شود، این باشد که تمرکز بازیکنان از بین می‌رود و وقفه‌ای در بازی آنها ایجاد می‌شود.

یکی از یافته‌های جالب دیگر این است که اگر وقت استراحت بین مسابقات بیشتر شود، آسیب دیدگی‌ها نیز افزایش می‌یابند.

بعد از چند روز استراحت بازیکنان تمرکز خود را برای مسابقه دادن از دست می‌دهند. البته این قضیه تعجب برانگیز است، زیرا تصور می‌شد که استراحت از آسیب دیدگی‌ بازیکنان بکاهد ، بازیکنان بعد از چند روز استراحت با شدت بیشتری بازی می‌کنند و انرژی بیشتری دارند، بنابراین برخورد بیشتری نیز بین آنها اتفاق می‌افتد.

طبق گفته رینان این مطالعات به جلوگیری از آسیب دیدگی‌ها کمک می‌کند. توانایی تشخیص بازه‌های زمانی که در آن احتمال آسیب دیدگی‌ بیشتر است، مفید خواهد بود برای مثال می‌توان بازیکنانی را که در معرض آسیب دیدگی‌ هستند، تعویض کرد.

یکی از آسیب‌دیدگی‌های شایع در بین فوتبالیست ها، آسیب‌دیدگی ناحیه مچ پاست. مچ پا ممکن است دچار شکستگی، پیچ‌خوردگی و یا پارگی تاندون شود. راه‌هایی برای جلوگیری و درمان این مشکل وجود دارد.

  میزان این آسیب‌دیدگی درفوتبالیست ها  بالا است. البته تنها فوتبالیست هابه این مشکل دچار نمی‌شوند. راه رفتن بر سطح ناصاف و پیچ خوردن پا ممکن است باعث آسیب‌دیدگی مچ شود. این مشکل در سنین مختلف رخ می‌دهد با این حال مردان بین 15 تا 24 سال و زنان بالای 30 سال بیشتر به پیچ‌خوردگی مچ پا دچار می‌شوند. هر روزه در آمریکا 25 هزار نفر دچار پیچ‌خوردگی مچ پا می‌شوند و بیش از یک میلیون نفر به همین دلیل به اورژانس مراجعه می‌کنند. شایع‌ترین نوع آسیب‌دیدگی مچ پا، پیچ‌خوردگی و شکستگی است.

شرایطی که در فوتبال  باعث آسیب‌دیدگی مچ پا می‌شوند عبارتند از:

- افتادن

- فرود نامناسب بعد از پرش

- دویدن یا پیاده‌روی بر سطح نامناسب

- پیچ‌خوردگی ناگهانی پا

نشانه‌های پیچ‌خوردگی و شکستگی به هم شبیه هستند. بعضی اوقات این دو با هم اشتباه گرفته می‌شوند. بهتر است در صورت مشاهده هرکدام از نشانه‌های زیربه پزشک مراجعه کنید:

- درد شدید و ناگهانی، تورم، کبودی، ناتوانی در راه رفتن و تحمل وزن بر روی مفصل در اثر پیچ‌خوردگی، مچ پا سفت می‌شود و در صورت شکستگی به هرگونه تماسی حساس می‌شود. اگر پیچ‌خوردگی سطحی باشد، ورم و درد کمتر خواهد بود. پاره شدن تاندون نیز باعث درد و تورم می‌شود. پاره شدن تاندون مفصل ثبات خود را از دست می‌دهد. برای درمان آسیب‌دیدگی ناحیه مچ پا می‌توان از فرمول R.I.C.E استفاده کرد که شامل موارد زیر است:

1- استراحت 2- گذاشتن یخ 3- فشرده کردن 4- بالا بردن پا

بعد از آسیب‌دیدگی، مچ پا نباید فشار زیادی را تحمل کند. اگر این مشکل به خوبی درمان نشود، دردهای طولانی مدت به وجود می‌آیند.

اگر آسیب‌دیدگی شدید باشد پزشکان از راه‌های جراحی و غیرجراحی استفاده می‌کنند. در راه غیرجراحی با ثابت کردن مچ و استفاده از آتل درمان صورت می‌گیرد. معمولا 6 هفته طول می‌کشد تا مفصل درمان شود اما حدود 2 سال طول می‌کشد تا به حالت عادی خود بازگردد.

ورزشکاران آسیب‌دیده می‌توانند از فیزیوتراپی برای بهتر شدن استفاده کنند. فیزیوتراپی باعث می‌شود تعادل،‌قدرت و انعطاف‌پذیری بازگردد. فیزیوتراپ‌ها معمولا برنامه‌ای برای افراد آسیب‌دیده می‌ریزند تا به شرایط زمان بازگردند

درجه آسیب‌دیدگی‌ها معمولا از خفیف به شدید هستند. عمل جراحی معمولا برای درمان آسیب‌دیدگی‌های شدید استفاده می‌شود

می‌توان برای درمان آسیب‌دیدگی مچ پا از نکات زیر استفاده کرد:

- ثابت کردن مچ

- استفاده از مسکن و ضد تورم

-انجام فیزیوتراپی

- استفاده از آتل

برای پیشگیری از این نوع آسیب‌دیدگی‌ها باید نکات زیر را در نظر گرفت:

- هنگامی که خسته هستید یا احساس درد دارید

- کفش ورزشی مناسب بپوشید

- با خوردن مواد غذایی مناسب عضلات را قوی نگه دارید

- از زمین خوردن جلوگیری کنید

- وزن متعادلی داشته باشید

- هر روز تمرین کنید

- تمرینات مناسب با نوع ورزش خود را انجام دهید

- قبل از شروع ورزش خود را گرم کنید و حرکات کششی انجام دهید

- از تجهیزات ورزشی مناسب استفاده کنید

-بر روی زمین مناسب و صاف فعالیت کنید

آسیب دیدگی رباط صلیبی یکی از شایع‌ترین و خطرناک‌ترین صدمات در بین ورزشکاران است. تحقیقات بسیاری برای پیشگیری از این آسیب و درمان آن صورت پذیرفته است.

دکتر امیر حسین براتی متخصص پزشکی ورزشی تحقیقی درباره پیشگیری از آسیب‌های ACL انجام داده و نتایج آن‌ را در اختیار  قرار داده است.

او در این تحقیق آورده است:

«یکی از جدی‌ترین آسیب‌های ورزشی خصوصا در ورزش‌هایی چون بسکتبال، فوتبال و هندبال صدمات ACL است. تفاوت جنسیتی در بروز آسیب ACL بسیار مشهود است، به‌طوری که میزان آسیب در زنان 6 تا 8 برابر بیشتر است. مکانیسم آسیب عمدتا غیر برخوردی است و این بدان معنی است که بین دو بازیکن برخوردی رخ نمی‌دهد.

عوامل زیادی در بروز عدم تعادل که منجر به آسیب غیر برخوردی می‌شود، مهم است. اغلب آسیب‌ها در سرعت بالای ورزشکار که میزان گشتاور نیرو زیاد است رخ می‌دهد. میزان صدمات ACL در هنگام مسابقات بیشتر از تمرین است. آسیب ACL در دراز مدت با یکسری از عوارض بالقوه مثل از دست دادن حس مفصل و نیز آرتروز زودرس مفصل همراه است. عوامل خطرساز بالقوه موجب آسیب ACL می‌شود اما این آسیب‌ها در زنان از اهمیت خاصی برخوردار است، بدین لحاظ که عوامل سرشتی در خانم‌ها از جمله زانوی ضربدری، عریض بودن لگن و نیز تاخیر در فعال‌سازی بعضی از عضلات اندام تحتانی در بروز این آسیب دخیل است.

به طور کلی عوامل خطرساز آسیب ACL را به دو شکل تقسیم می‌کنند:

1- عوامل خطرساز بیرونی مثل سطح بازی، نوع کفش، بازی در چمن مصنوعی و استفاده از گل میخ در ته کفش در فوتبالیست‌ها.

2- عوامل خطرساز درونی مثل ترکیب بدنی، جنسیت زن و عوامل آناتومیکی مانند افزایش زاویه Q (زاویه‌ای که استخوال ران با راستای عمود تشکیل می‌دهد)

افزایش زاویه Q عموما با افزایش بیش از حد و الگویی همراه است البته این مورد در همه جا صادق نیست، اما به طور کلی با افزایش این زاویه که در خانم‌ها بیشتر دیده می‌شود احتمال پارگی ACL افزایش می‌یابد. نسبت عرض لگن به طول پا نیز از دیگر عوامل تاثیرگذار بر این آسیب است. میزان شکاف بین کندیل ران که هرچه کوچکتر باشد با کوچکتر بودن ACL همراه است، اما مطالعات در این زمینه ضد و نقیض است.

وجود هورمون جنسی پروژسترون در خانم‌ها و افزایش آن خصوصا در اواسط دوره قاعدگی با یک شلی منتشر در لیگامان‌های بدن همراه است و دیده شده که اکثر آسیب‌های ACL در خانم‌ها در این زمان رخ می‌دهد.

به جز عوامل بالا که به آن اشاره شد، الگوهای حرکتی خاص در زنان می‌تواند عامل خطرساز باشد. به عنوان مثال زنان در هنگام فرود تمایل دارند با زانوی صاف بر روی زمین قرار بگیرند و نیز در هنگام فرود تمایل دارند که بیشتر از عضلات جلوی ران استفاده کنند تا عضلات پشت ران.

همچنین در هنگام فرود پس از یک پرش قایل به خم کردن زانو به سمت داخل دارند، هر دوی عوامل فوق از موارد تاثیرگذار در بروز صدمه ACL است.

پیشگیری از آسیب‌های ACL یکی از وظایف مربیان است و بدین لحاظ آموزش صحیح فرود آمدن به صورت فرود با پاهای باز و نیز زانوهای چرخیده به خارج و همچنین تمرینات انعطاف‌پذیری در عضلات پشت ساق و نیز تاکید بر افزایش قدرت عضلات همسترینگ در جهت حفظ تعادل با عضله چهار سر ران،‌انجمن تمرینات لی‌لی، اسکات تک پا و بالاخره انجام تمرینات تعادل با و بدون دستگاه می‌تواند به نحو موثری از آسیب ACL پیشگیری نماید.»

توضیحات:

1.acl : مخفف کلمه Anterior Cruciate Ligament به معنای رباط صلبی قدامی است.

2.زاویه Q : اگر امتداد حد فاصل بین مچ پا تا زانو را به صورت یک خط راست ادامه دهیم، به انحرافی که در این خط مستقیم و در امتداد بین زانو تا لگن بوجود آمده زاویه Q می‌گویند. این زاویه در خانم‌ها به دلیل بزرگتر بودن لگن انها نسبت به مردان بیشتر است.

3.عضلات همسترینگ (Hamstring muscles)‏: سه ماهیچه در ناحیه پشت اسخوان ران هستند.وترهای این ماهیچه‌ها به استخوان‌های ساق پا(درشت نی یا نازک نی و یا هر دو استخوان) اتصال دارند. عمل اصلی این گروه از ماهیچه ها، خم کردن زانو است.کشیدگی همسترینگ همانند کشیدگی ماهیچه چهارسر رانی، باعث اختلال در عملکرد مفصل زانو می گردد که میزان آن به شدت آسیب بستگی دارد.این ماهیچه ها، ازطریق عصب سیاتیک عصب دهی می شوند.

4.پروژسترون: یک هورمون جنسی است ( استروئید 21 کربنه‌)

*علت سرد كردن بدن پس از تمرینات ؟ اگر تمرین بدون رعایت سرد كردن بدن پایان پذیرد به علت عدم فعالیت كه به دنبال یك دوره فعالیت شدید انجام شده عضلات سفت می شود كه با سرد كردن مواد زائد تولیید شده در عضله به راحتی از هم پاشیده و پراكنده میشود.

*مصرف مایعات در فوتبال ؟ 1 ـ یك ساعت قبل از تمرین 2 ـ در حین مسابقه یا تمرین 3 ـ پس از مسابقه یا تمرین

*در مورد مكملها : مصرف طولانی مدت مكملهای غذائی و ویتامین و مواد معدنی بر افراد سالمی كه تغذیه مناسبی دارند هیچگونه اثر مفیدی بر توان هوازی ، قدرت عضلانی و عملكرد ورزشی ندارند.

*اثرات زیانبار كاهش آب بدن برای فوتبالیستها : میزان حجم خون در بافتها كم میشود ـ گردش خون كاهش می یابد ـ ضربان قلب تند می شود ـ اكسیژن به بافتها كمتر می رسد ـ تنفس سریعتر می شود ـ غلظت خون افزایش می یابد

* تعریف ریكاوری : بازگشت ضربان قلب از حالت تمرین به حالت عادی

* تمرین خوب : تمرین خوب تمرینی است كه بتوان بعد از آن یك تمرین دیگر انجام داد.

* نكته : جوانان حق ندارند تا بعد از یكسال پس از بلوغ وزنه كار كنند.

* تعریف دوره taper  : دوره كاهش فشار تمرینی را می گویند.

* 3 مرحله مهم تمرینی : دوره امادگی عمومی ( 6 هفته ) ـ دوره امادگی ویژه ( 6 هفته ) ـ دوره Taper   ـ(6 تا 10 روز )

* تعریف تمرینات  PNF  : حداكثر كشش در عضلات تا 15 ثانیه

* تمرینات  Hill : دویدن در شیب ملایم

نكته در تمرینات : بهترین ساعات تمرین در صبح 10 الی 12 و عصر 5 الی 8 عصر می باشد.

نوشیدنی تنیك : 600 سی سی آب میوه + 400 سی سی آب + 1 گرم نمك در یك لیتر

نكته : تنها در هفته باید یك یا نهایت دو جلسه تمرین لاكتیك انجام دهیم زیر 14 سال هرگز تمرین لاكتیكی انجام نمی دهیم

نوشابه بازیكنان : 4 لیوان آب + یك قاشق شكر + یك قاشق چایخوری نمك

نكته : افزایش حجم عضله چهار سر ران معیار قدرت شوتزنی نمی باشد بلكه تمرینات مدوام شوت زنی است كه باعث افزایش نسبی حجم عضله می شود. 

* مذاکره با بازیکنان درباره  مربی

* معرفی بازیکنان به مربی و بیان اندیشه ها و پیشنهادهای آنان

* سازماندهی فعالیتهای تیم در زمین و خارج آن و کمک به تیم در تصمیم گیری ها

* نمایش رفتار ورزشی و اخلاق خوب و تشویق بازیکنان به اقدام مشابه

* وفاداری به مقرارت و نشانه های اخلاقی تیم و تاثیر گذاردن بر سایر بازیکنان برای اقدام مشابه

* کمک به حل کشمکش ها بین اعضای تیم

* انجام وظیفه به عنوان سخنگوی تیم هنگام مذاکره با مسئولین تیم

موفقیت در فوتبال حرفه‌ای نیازمند تلاش و رعایت اصول خاص است.

  فوتبالیست شدن به نظر آسان می‌رسد، اما برای این هدف باید چند گام ساده را انجام دهید:

1- بلند پرواز باشید: اولین روش برای بلند پرواز بودن این است که به خود ایمان داشته باشید. شخصی بلند پرواز کسی است که هر چقدر هم شرایط بد باشد و هر چقدر محدودیت وجود داشته باشد به اهداف خود برسد.

2- همکاری داشته باشید: فقط در یک تیم ثبت‌نام نکنید. تلاش و اراده برای همکاری با تیم از همه چیز مهم‌تر است. تنها در هر تمرین شرکت کنید و با تیم کار کنید.

3- همیشه به بازی احترام بگذارید: هنگامی که بازیکنان حرفه‌ای با کمک داروهای نیروزا قدرت خود را بالا می‌برند، در واقع به خود خیانت می‌کنند و ورزش خود را خراب می‌کنند. بیشتر از همه آنها اذهان عمومی را مشوش می‌کنند. آنها این فکر را ایجاد می‌کنند که استفاده از داروها کار درستی است، اما در واقع این کار درست نیست. با استفاده از دارو ورزشکاران از تعداد سال‌های زندگی‌شان می‌کاهند

4- همیشه به همبازیان خود احترام بگذارید: وقتی در محیط و فضای صمیمانه‌تری هستید، بیشتر از بازی لذت می برید. فضای منفی کار را سخت‌تر می‌کند.

5- همیشه به حریف خود احترام بگذارید: حریف شما ممکن است در زمین بازی دشمن باشد ، اما یک انسان است. می‌توانید با یک دست دادن یا حرکت دوستانه بازی خوبی ایجاد کنید. البته ممکن است حریف شکست خورده با این کار خوب نشود، اما شما سهم خود را انجام داده اید . حتی در مسابقات باید بازی لذت بخش باشد.

6- همیشه به مسئولان خود احترام بگذارید: احترام گذاشتن به مسئولان برای شما و تیم‌تان خوب است. برای مثال در بازی اگر مرتبا داد بزنید ممکن است شما را جریمه و اخراج کنند.

7- همیشه به مربیان خود احترام بگذارید: مربیان کسانی هستند که انتخاب می‌کنند شما می‌توانید در زمین بازی کنید یا خیر. اگر می‌خواهید کمتر روی نیمکت بنشینید. سعی کنید ارتباط خوبی با مربیان داشته باشید.

8- به یکدیگر کمک کنید: یک تیم مانند یک دهکده است. باید همه با هم کار کنید تا این تیم به بالا ترین سطح برسد. با بی‌احترامی و اعتراض کردن کارها را خراب نکنید.

9 – انگیزه ایجاد کنید: هر چند وقت یک بار تیم خود را تشویق کنید. این کار مثل گذر الکتریسته می‌مانند که قدرت ایجاد می‌کند. حتی بعد از برد نیز هیجان وشادی خود را نشان دهید.

10- تمرکز داشته باشید: سعی کنید تمرکز خود را حفظ کنید و حرف‌های دیگران ذهن شما را مشوش نکند.

** توصیه‌ها:

- هرگز فکر نکنید که به خاطر فرم بدنتان نمی‌توانید در فوتبال موفق باشید

- هرگز نترسید که ورزش جدیدی را شروع کنید. اگر با یک ورزش مشکل داشته باشید ممکن است با ورزش دیگر بتوانید بهتر عمل کنید. راجر فدرر ابتدا فوتبالیست بود، اما الان یک تنیس باز موفق است.

* هشدارها:

- هرگز بر هم تیمی های خود فریاد نزنید. ممکن بود شما در شرایط بدی باشید و دوست داشته باشید که دیگران شما را درک و حمایت کنند.

محققان با بررسی آماری در بین فوتبالیست‌های زن و مرد دریافتند که زنان کمتر از مردان تظاهر به مصدومیت می‌کنند!

  طبق مطالعات جدیدی که محققان در مرکز پزشکی Wake foreat انجام دادند، زنانی که در جام جهانی فوتبال بازی می‌کنند کمتر از مردان تمارض می‌کنند.

داریل روزبنام ، استادیار این دانشگاه می‌گوید: آسیب‌دیدگی زنان و مردان در فوتبال یکسان است. هدف ما از این مطالعات این بود که بفهمیم میزان آسیب دیدگی‌ زنان در مسابقات بین‌المللی فوتبال چقدر است و چه مقدار از آنها واقعی هستند.

نتایج تحقیقات نشان می‌دهند که میزان تمارض در زنان با مردان یکسان نیست. میزان تمارض یا غلو کردن در میزان مصدومیت در بین مردان بیشتر است. محققان امیدوار بودند که با این تحقیقات نشان دهند که تظاهر به مصدومیت در فوتبال به طبیعت بازی بستگی دارد یا به بازیکنان وابسته است.

در این مطالعات 47 بازی مورد بازبینی قرار گرفت تا نوع رفتار زنان هنگام آسیب دیدگی‌ مشاهده شود.

اگر بازیکن در فاصله پنج دقیقه‌ از بازی انصراف می‌داد یا خونریزی او مقابل مشاهده بود، آسیب دیدگی‌ قطعی محسوب می‌شد.

در کل این بازی‌ها 270 آسیب دیدگی‌ مشاهده شد، 0.78 از آسیب دیدگی‌ها قطعی بودند. در واقع حدود 13.7 درصد از آسیب دیدگی‌ها قطعی به نظر می‌رسید. بنابراین تعدادی از آسیب دیدگی‌ها در میان زنان فوتبالیست نیز واقعی نیستند.

با این وجود، حدودا 5.47 تظاهر به آسیب دیدگی‌ در هر بازی برای زنان وجود دارد،‌ در حالی که این تعداد در مردان 11.26 عدد در هر بازی است. در واقع این میزان در مردان تقریبا دو برابر است. هیچ شواهدی مبنی بر این که تیم‌هایی که بیشتر تمارض می‌کنند، برد بیشتری دارند، وجود ندارد.